"नाचू कशी लाजू कशी कंबर लचकली"

 

(आजारपण आणि त्यातून मी शिकलेल्या गोष्टी- या विषयावर एका एफबी ग्रुप मध्ये शेअर केलेली पोस्ट)

'पडू आजारी मौज हीच वाटे भारी' असं लहानपणी वाटतं . पण आजारपण मोठेपणी काही परवडत नाही. सगळ्यांची गैरसोय होते. कारण एकच स्वयंपाकीण काकू आपल्याकडे असते ती म्हणजे आपण स्वतः!

बारीक सारीक डोके दुखणे वगैरे असतेच. पण मला चांगली लक्षात राहिली ती माझी कंबरदुखी.

आम्ही सनिव्हेलमध्ये होतो तेव्हा आणि अगदी रस्त्यापलीकडच्या दुसऱ्या अपार्टमेंट मध्ये शिफ्ट होणार होतो. अहो तर कामात बिझी. मीच आधीपासून प्लॅनिंग करून सामान आवरलं. अंगात इतका साटपपणा, तिकडे गेल्यावर रात्री आमटी भात खावासा वाटेल म्हणून आमटी, एक डबा पास्ता, एक डबा पावभाजीची भाजी, थोडे लाडू, चिवडा करून ठेवलं. सामान लागेपर्यंत हाताशी राहील. अगदी रात्री भात करायला लागेल तेवढे तांदूळ एका झिप लॉक बॅग मध्ये पॅक करून ठेवला. आणि शिफ्टींग सुरू केलं.

शुक्रवारी सामान शिफ्ट करून रात्री मी किचन लावल सुद्धा. विंचवाच बिऱ्हाड पाठीवर. किती सामान असणार! आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळी उठता येईना. ओरडू पण शकत नाही, ",काय मी करू काय मी करू कंबर लचकली." जवळ राहणाऱ्या मैत्रिणींनी सांगितलं बईंगे लाव लवकर बरे वाटेल. पण ते लागलं झोंबायला आणि मी लागले नाचायला. चार पाच दिवस उठता बसता आई आई...

शेवटी बरी झाले. त्यानंतर कानाला खडा.

आचरटपणा करत बसायचं नाही. एखाद्या वेळी जेवणाखाणाचा गोंधळ झाला तर होऊ द्यायचा. कपडे धुवायचे राहिले तर पुढच्या आठवड्यात एक्स्ट्रा लोड लावू. सगळ लगेच आवरून जागेला गेलंच पाहिजे हा अट्टाहास करायचं नाही. कारण एवढं परफेक्ट प्लॅनिंग करून काय झालं? मी अडकलेला रोबोट बनल्यावर घरच्यांना त्रासच झाला, मुलगा बिचारा टी व्ही बघत बसला, नवरा ऑफिस मध्ये न जाता घरी काम करीत बसला आणि मी ना उठता येत ना बसता येत अशी अंतराळी लटकत राहिले. नवीन घरात येऊन माझा असा दुर्मुखलेला चेहरा पाहणं हे नक्की आनंददायक नाहीये. त्यापेक्षा एखाद वेळी सब वे मधून सँडविच घेऊन आलो असतो, फिरून आल्यावर उरलेली कामे झाली असती.

तेव्हापासून उरका पाडणे प्रकार थोडा कमी केला. तरी अजूनही एखाद वेळी उफाळून येतो स्वभाव. एखाद्या दुपारी एकदम कुटिरोद्योग - चटण्या, मसाले करणे, शेंगदाणे भाजणे, नारळ खरवडणे सुरू होते. पण नेहमी नाही. Let it go...! जमेल तेव्हा जमेल तेवढे..!

© श्रेया श्रीधर महाजन. १०जुलै २०२३